بیا اسماعیل ...

                   بیا !

هراسی خجسته تورا در آغوش می فشرد

                                                آری

اما چون نیایی

          گجستگان ، نیش دندانهای پلید خودرا

                                                بر ما می نمایند .

مهراس

    مهراس ای دلاور پور خوربان آسمانهای نه در دید آدمیان

بیا

  بیا

    بیا تا بنشانم تورا برچپ شانه ی خویش

                                      تا چو بنگری به راست

بینی همه اهورا

          که لرزاند زمین را تن

                             با نگاه خویش .

*                                                                                                                    *

آنکه خواست محمد و نیافت ، اینجاست

                             بر فراز ما ، در درون ما ، در برون ما

- آن فشرده ی آفرینش جان

                 آن شکافنده ی ژرف چالهای بی امان –                                             *    

گیرم که

        پدران پسر کشندو پسران پدر

گیرم که

       مادران نوباوه دربر

                         روسپیان بستر رجاله ها شوند

گیرم که

       خواهران بربیوسند برادران را مرگ

تا چند به درهمان مرده ریگ

                    بیش برکشند بردوش

                                 بار سنگین پلشتی را

گیرم که

      بردرند علی نمایان به ناچخهای آتشین پیکان

                                        نوزادگان شش ماهه را گردن

گیرم که

     بی غم خدایان نشسته بر " المپ "

سنگها برغلتانند از بلندای کوهها

                          تا «سیزیفان »

                              همچنان به تکرارو به تکریر

برکشند به گرده

          سنگهای گنگ تبختر ایشان را .

گیرم که

     می فروشد خود را به پشیزی

                             در «من یزید » اجساد

                                              هرلیلایی

تا که مجنونان

        نه با آهوان

                که با خنزیران

                         به ممالحت برجوشند .

گیرم که

     سیاوش کشی را

                  پاداشتیست بی سان

و سودابه نوازی

           رسمیست معهود

                     در میان آدمیان .

گیرم که

       شغادان ،

             رستمهای شهنامه های امروزند

گیرم که

      هر نمایاندن دندانی بر نشان تبسم

                              زهر آگین نیزه ی دوسر را

                                                        اشارت است

گیرم که

     مار جهل ، هردم با پوشیدن پوستینی دگر

                                گجسته دین استحمار را

                                                    بشارت است .

    *                                          *    

گیرم که

    بینی و

        خوانی و

               دانی

                   هزاران « گیرم » دیگر را

لیک مهراس

          ای دلاور پور خوربان آسمانهای نه دردید آدمیان

مر نخواندمت کاینجاست

                  بر فراز ما ، دردرون ما ، در برون ما

*                                             *

 بیا اسماعیل...

                بیا

بیا تا برپرانی عقاب فریاد مرا

                           از کوهوار آشیان سینه ام

بیا وبرفشر

         پینه بست ، دست خسته ام را

                                   در حریر دستان اهورایی خویش

بیا و

  رستم شهنامه ی من باش

                       تا که کاووسان را

                              بر بریده سرهای توراندختان

                                                        به تحفه بریم

بیا و

  مجنون دیوان من باش

                تا نیاکنند لیلاها

                       بسترهای ابن السلامان را

                                    به مرگ خواه اشکهای خونین خود

بیا

  بیا وبر چپ شانه ام نشین

                تا تورا المپی دیگر نمایم

                             بی تفرعن هوسباز خدایان بی رگ .

*                                              *

بیا

  بیا که مادر را بطن سالهاست

                          تورا انتظار می کشد

بیا

  بیا که بهارین روزهای بارانی ام را

                                رنگین کمان نگاه تو پر کند .

بیا اسماعیل

         بیا ...